Zbiorcza metaanaliza prób terapeutycznych dla zawału mięśnia sercowego czesc 4

Bibliografia opublikowanych raportów z testów jest dostępna u autorów. Dane z 33 badań porównujących dożylną streptokinazę z placebo lub bez terapii u pacjentów hospitalizowanych z powodu ostrego zawału mięśnia sercowego przedstawiono w postaci tradycyjnych i skumulowanych metaanaliz na rycinie 1. W tradycyjnej analizie wpływ leczenia na całkowitą śmiertelność każde badanie przedstawiono jako iloraz szans i 95-procentowy przedział ufności, a połączone oszacowanie efektu leczenia wraz z przedziałem ufności przedstawiono na dole. Chociaż wpływ leczenia na umieralność sprzyjał czynnemu lekowi w 25 z 33 badań, tylko w 6 uzyskano istotność statystyczną. Łączne oszacowanie efektu leczenia jest jednak znaczące.
Te same dane przedstawiono również na rycinie 1, tak jakby za każdym razem, gdy zgłaszano wyniki nowego badania, przeprowadzono nową metaanalizę. Lata, w których efekt leczenia stał się statystycznie istotny w procedurze MantelHaenszela, to 1971 dla dwustronnej wartości P <0,05 (dokładna P = 0,023), 1973 dla wartości P <0,01 (iloraz szans, 0,74; interwał, 0,59 do 0,92, P = 0,007) i 1977 dla wartości P <0,001. Dzięki tej technice można zauważyć, że bardzo duże próby - Gruppo Italiano per lo Studio della Streptochinasi nell Infarto Miocardico (GISSI) 53 i drugie międzynarodowe badanie przeżycia zawałów (ISIS-2) 28 (bez grupy aspiryny) - nie zmieniły już ustalonych dowodów skuteczności; opublikowane odpowiednio w 1986 i 1988 r., nieznacznie zmniejszyły przedziały ufności i zwiększyły i tak już imponujące znaczenie statystyczne ogólnego efektu leczenia. Metoda kumulatywna wskazuje, że dożylna streptokinaza mogła być ratowana przez życie prawie 20 lat temu, na długo przed jej przedłożeniem i zatwierdzeniem przez Agencję ds. Żywności i Leków oraz jej ogólnym przyjęciem w praktyce. W danych przedstawionych na rycinie nie uwzględniono śródczaszkowej streptokinazy lub nowszych dożylnych leków trombolitycznych, ponieważ ich wpływ na wynik jest zasadniczo taki sam, a skuteczność trombolizy wykazano przed udostępnieniem nowszych środków.
Inne leki dożylne (urokinaza, anizoilowany kompleks aktywatora streptokinazy plazminogenu i alteplaza [tkankowy aktywator plazminogenu]) są jednak włączone wraz ze streptokinazą na Figurze 2, która jest zaprojektowana tak, aby pokazać różne lata, podczas których leczenie może najpierw wydawać się być skuteczne, gdy stosowane są modele efektów stałych i efektów losowych. 60 prób pogrupowano według roku publikacji, aby dane były bardziej czytelne. W tym przypadku heterogeniczność w oszacowaniach efektu leczenia odroczyła istotność statystyczną do późniejszego dnia, kiedy zastosowano bardziej konserwatywną metodę analizy (metodę DerSimonian i Laird7). W przypadku wszystkich innych leków różnica była nie większa niż jeden rok.
Rycina 3. Rycina 3. Skuteczna terapia dla ostrego zawału mięśnia sercowego (doustnie lub dożylnie, po której następują doustne beta-blokery) i jedna o mało prawdopodobnym korzystnym działaniu (profilaktyczna lidokaina). Iloraz szans i 95-procentowe przedziały ufności dla wpływu leczenia na śmiertelność przedstawiono na skali logarytmicznej.
Przykład leczenia, którego wpływ na śmiertelność jest wystarczająco mały, aby wymagać dziesiątek tysięcy pacjentów, aby to wykazać, beta-blokery w ostrym zawale mięśnia sercowego, przedstawiono na rycinie 3, wraz z przykładem leczenia nieimponującego, profilaktyczną lidokainą.
[podobne: dyżury aptek polkowice, osrodki leczenia alkoholizmu, niewydolność jajników ]