Wykrywanie czynnościowego hiperandrogenizmu jajnikowego u kobiet z nadmiarem androgenów ad

Protokół badania został zatwierdzony przez instytutowy organ weryfikacyjny Uniwersytetu w Chicago i od każdej kobiety uzyskano świadomą zgodę. U kobiet z hiperandrogenizmem rozpoznano następujące objawy: funkcjonalny hiperandrogenizm jajnikowy, zdefiniowany jako nieprawidłowa odpowiedź na supresję nafareliny lub deksametazon; zespół policystycznych jajników, zdefiniowany jako hiperandrogenizm z podwyższonym stężeniem LH w surowicy w surowicy z lub bez policystycznych jajników w ultrasonografii; i hiperandrogenizm nadnerczy, definiowany jako nadreaktywność stężeń 17-ketosteroidów w osoczu (dehydroepiandrosteron lub androstendion) do kortykotropiny. Diagnozy nie wykluczały się wzajemnie.
Protokół badania
Doustne środki antykoncepcyjne przerywano co najmniej dwa miesiące przed rozpoczęciem badania. W momencie początkowej oceny mierzono poziomy całkowitego i wolnego testosteronu, globuliny wiążącej hormony płciowe i siarczanu dehydroepiandrosteronu oraz stężenia LH i FSH w surowicy. Kobiety przebadano nafareliną, kortykotropiną i deksametazonem w klinicznym ośrodku badawczym University of Chicago. Testy stymulacji nafareliną i kortykotropiną przeprowadzono we wczesnej fazie pęcherzykowej cyklu miesiączkowego lub po co najmniej dwumiesięcznym braku miesiączki.
Ultrasonografia
Ultrasonografię przezpochwową wykonano za pomocą 5-MHz sondą pochwową z sektorem fazowym 90 stopni (GE RT 3000, General Electric, Milwaukee) w niewyselekcjonowanej podgrupie 19 z 40 kobiet z hiperandrogenizmem, które nie różniły się istotnie od reszty. Jajniki definiowano jako policystyczne, jeśli każda z nich zawierała cztery lub więcej niedojrzałych pęcherzyków o wielkości 10 mm lub mniejszej, które były wyrównane blisko powierzchni, z wybitnym echem torebki przy braku ciałka żółtego.23 Chociaż większość pacjentów miała powiększone jajniki, powiększenie nie było kryterium diagnostyczne. Wszystkie badania zostały przeanalizowane przez tego samego ultrasonografa.
Test Nafarelin
Deksametazon podawano w dawce 0,5 mg cztery razy na dobę przez cztery dni. Począwszy od 8 godzin po ostatniej dawce, próbki krwi zbierano co 20 minut przez godzinę dla pomiaru linii podstawowej gonadotropin w surowicy i raz dla pomiaru linii bazowej hormonów steroidowych w osoczu. Następnie, agonista GnRH nafarelina ([6-D- (2-naftylo) alanina] octan GnRH, Syntex, Palo Alto, CA) podano jako pojedyncze 100 .g wstrzyknięcia podskórnego o 8 rano. Próbki krwi zbierano w odstępach czasu. Następnie od 30 minut do 4 godzin przez 24 godziny w przypadku pomiarów gonadotropin oraz po 16, 20 i 24 godzinach w przypadku pomiarów hormonów steroidowych.17 Deksametazon kontynuowano podczas 24-godzinnego okresu pobierania próbek po podaniu nafareliny. Odpowiedź na nafarelinę była uważana za supranormalną (pozytywną), jeśli szczytowe stężenie 17-hydroksyprogesteronu w osoczu było większe niż 259 ng na decylitr (7,8 nmola na litr). Stężenie LH w surowicy linii podstawowej (średnia z czterech próbek) zostało uznane za nieprawidłowe, jeżeli było wyższe niż 15,7 IU na litr. Te wartości stanowią 2 SD powyżej średniej wartości u 13 zdrowych kobiet, u których szczytowe stężenie 17-hydroksyprogesteronu w osoczu wynosiło 168 . 45 ng na decylitr (5,1 . 1,4 nmola na litr) po podaniu nafoliny, a stężenie LH w surowicy linii 10,3 . 2,7 IU za litr.
Test stymulacji kortykotropiny
Kortykotropinę (10 .g na metr kwadratowy powierzchni ciała) podawano o 8 rano, 10 godzin po podaniu deksametazonu (1,0 mg na metr kwadratowy). 24 Stężenie kortyzolu i steroidów w osoczu mierzono 0, 30 i 60 minut po kortykotropinie. podawanie
[podobne: ilu jest lekarzy w polsce, lewonorgestrel, wypełnianie zmarszczek kraków ]