Wpływ Torcetrapibu na progresję miażdżycy tętnic wieńcowych czesc 4

Przy założeniu, że wskaźnik rezygnacji wyniósł 25%, potrzebnych było 1100 pacjentów. Wyniki
Pacjenci
Tabela 1. Tabela 1. Charakterystyka wyjściowa, ciśnienie krwi i wartości laboratoryjne. Od 30 października 2003 r. Do 16 sierpnia 2004 r. W 137 centrach w Ameryce Północnej i Europie 1188 pacjentów zostało losowo przydzielonych do grup badawczych – 597 do grupy wyłącznie atorwastatyny i 591 do grupy torcetrapib-atorwastatyny. Po 24 miesiącach leczenia, 910 pacjentów (77%) pozostało w badaniu i miało wyniki w ultrasonografii wewnątrznaczyniowej, które można było ocenić zarówno w punkcie wyjściowym, jak iw obserwacji. Spośród tych pacjentów 446 było w grupie przyjmującej tylko atorwastatynę, a 464 w grupie torcetrapib-atorwastatyny. Charakterystyka demograficzna i stosowanie leków na początku badania były podobne w obu grupach leczenia (tabela 1). Umiarkowana dawka atorwastatyny wynosiła średnio 23 mg w obu grupach.
Wyniki laboratoryjne i ciśnienie krwi
Tabela podsumowuje wartości laboratoryjne i ciśnienie krwi w punkcie wyjściowym i podczas leczenia 910 pacjentów, którzy ukończyli badanie. Po 24 miesiącach leczenia stężenie cholesterolu HDL w grupie przyjmującej tylko atorwastatynę zmniejszyło się z 45,2 do 43,9 mg na decylitr (1,17 do 1,14 mmol na litr), a stężenie cholesterolu HDL w grupie torcetrapib-atorwastatyny zwiększyło się z 46,0 do 72,1 mg na decylitr (1,19 do 1,86 mmol na litr). Po 24 miesiącach stężenie cholesterolu LDL w grupie przyjmującej tylko atorwastatynę wzrosło z 84,3 do 87,2 mg na decylitr (2,18 do 2,25 mmol na litr), a stężenie cholesterolu LDL w grupie torcetrapibu z atorwastatyną spadło z 83,1 do 70,1 mg na decylitr (2,15 do 1,81 mmol na litr). Pacjenci z grupy torcetrapib-atorwastatyny wykazywali względny wzrost stężenia cholesterolu HDL o 61% i względne obniżenie poziomu cholesterolu LDL o 20% w porównaniu z pacjentami z grupy leczonej wyłącznie atorwastatyną.
Wyjściowe ciśnienie krwi wynosiło 120/73 mm Hg w obu badanych grupach. Średnie skurczowe ciśnienie krwi po randomizacji zwiększyło się o 2,0 mm Hg w grupie leczonej wyłącznie atorwastatyną i o 6,5 mm Hg w grupie torcetrapib-atorwastatyna, co najmniej średnia kwadratowa różnica 4,6 mm Hg (95% przedział ufności [CI], 3,7 do 5,6; P <0,001). Mediana poziomów białka C-reaktywnego o wysokiej czułości była nieco wyższa w grupie torcetrapib-atorwastatyna w punkcie wyjściowym (P = 0,04) i po 24 miesiącach (P = 0,02), ale zmiana w białku C-reaktywnym nie różniła się istotnie pomiędzy leczeniem grupy (tabela 1). Charakterystyka była podobna u 278 pacjentów, którzy nie ukończyli badania ani nie wykonali ostatecznej ultrasonografii wewnątrznaczyniowej.
Ultrasonografia wewnątrznaczyniowa
Tabela 2. Tabela 2. Punkty końcowe badania pierwotnego i wtórnego, oceniane na podstawie ultrasonografii wewnątrznaczyniowej na początku badania i 24-miesięcznej obserwacji po zmianach w stosunku do wartości wyjściowej. Tabela 2 podsumowuje zmiany w pierwotnych i wtórnych pomiarach skuteczności, mierzonych ultrasonografią wewnątrznaczyniową. Pierwotna miara skuteczności, zmiana procentowej objętości miażdżycy, wzrosła o 0,19% w grupie leczonej wyłącznie atorwastatyną i o 0,12% w grupie torcetrapib-atorwastatyny (p = 0,72). Wtórny pomiar, znormalizowana objętość miażdżycy, wykazał niewielki korzystny wpływ w grupie torcetrapib-atorwastatyny, zmniejszenie o 9,5 mm3, w porównaniu ze zmniejszeniem o 6,3 mm3 w grupie leczonej wyłącznie atorwastatyną (P = 0,02)
[patrz też: ilu jest lekarzy w polsce, lewonorgestrel, niewydolność jajników ]