Jakie jest znaczenie „względnego wpływu dziedziczności i środowiska.”

Takie wyrażenia, jak względny wpływ dziedziczności i środowiska są nieustannie wykorzystywane przez eugenistów, gdy podkreślają, jak muszą, najważniejszą konieczność przyjęcia nowych metod reform zależnych od naturalnego dziedzictwa, aby zapewnić postęp rasowy w przyszłości. Ale jeśli mamy w miarę możliwości uniknąć ryzyka nieporozumień, powinniśmy zdefiniować tak użyte terminy i zdefiniować je w taki sposób, aby nadane im znaczenia zbiegły się tak jak z tymi, które mogą być przywiązani do nich przez naszych słuchaczy. Jeśli chodzi o słowo względny, implikuje się tu, że dwie rzeczy można porównać za pomocą pomiaru lub liczbowo; a ponieważ wrodzona natura człowieka jest podstawą, na której budowane są jego zwyczaje środowiskowe, musimy zapytać, czy – a jeśli tak, to w jaki sposób możemy ilościowo porównać znaczenie fundamentów z nadbudową domu, w którym żyjemy. Można powiedzieć, że statystyczne metody badania, które nas dotyczą, zostały zapoczątkowane przez geniusza Sir Francisa Galtona i udoskonalone przez profesora Karla Pearsona; i do ich prac naturalnie zwracamy się do wszelkich wysiłków zmierzających do zmierzenia związków między dziedzicznością a środowiskiem.

Read more „Jakie jest znaczenie „względnego wpływu dziedziczności i środowiska.””

Randomizowany proces Tenecteplase versus Alteplase dla ostrego udaru niedokrwiennego AD 4

Spośród 127 pacjentów, którzy spełnili dodatkowe kryteria wyboru CT, zapisano 75 pacjentów. Powody, dla których 52 kwalifikujących się pacjentów nie było włączonych, to preferencje pacjenta lub lekarza do leczenia alteplazą otwartą (40 pacjentów) oraz decyzja klinicysty leczenia o zastosowaniu terapii wewnątrznaczyniowej (12 pacjentów). Spośród 75 włączonych pacjentów 25 losowo przydzielono do każdej z trzech grup leczenia. Tabela przedstawia wyjściową charakterystykę tych pacjentów. Średni (? SD) wynik NIHSS dla wszystkich pacjentów w badaniu był stosunkowo wysoki i wynosił 14,4 ? 2,6. Większość wyjściowych cech klinicznych dobrze pasowała do trzech grup, ale w grupie alteplazy brało udział mniej osób palących (P = 0,01); w tej grupie było również mniej osób z cukrzycą (p = 0,01), co znalazło odzwierciedlenie w niższym poziomie glukozy we krwi na początku badania w grupie alteplazy (p = 0,05). Read more „Randomizowany proces Tenecteplase versus Alteplase dla ostrego udaru niedokrwiennego AD 4”

Przeciwciało monoklonalne anty-interleukina 17 Iksekizumab w przewlekłej łuszczycy nazębnej AD 2

Kryterium wykluczenia było wystąpienie łuszczycy innej niż łuszczyca, klinicznie znaczącego zaostrzenia łuszczycy w ciągu 12 tygodni przed randomizacją, aktywnego zakażenia w ciągu 5 dni przed podaniem badanego leku, niedawnego poważnego zakażenia ogólnoustrojowego lub miejscowego wymagającego hospitalizacji lub leczenia antybiotykami, otrzymania konwencjonalnych leków. ogólnoustrojowe leczenie łuszczycy lub fototerapia w ciągu ostatnich 4 tygodni, otrzymanie miejscowego leczenia łuszczycy w ciągu 2 tygodni przed randomizacją lub zastosowanie jakiegokolwiek czynnika biologicznego ostatnio lub równolegle z badanym lekiem. Pacjenci zostali losowo przydzieleni do otrzymywania podskórnych wstrzyknięć placebo lub 10 mg, 25 mg, 75 mg lub 150 mg iksukizumabu w 0, 2, 4, 8, 12 i 16 tygodniu. W miarę potrzeby pacjenci mogli stosować w czasie badań miejscowe środki nawilżające lub zmiękczające skórę, oleje do kąpieli, preparaty do kąpieli owsianej lub miejscowe preparaty kwasu salicylowego. Inne leki mogą być stosowane jako niezbędne medycznie. Słabe sterydy miejscowe (tylko klasa VI lub VII) były dopuszczone do stosowania ograniczonego do twarzy, pach, lub narządów płciowych, w zależności od potrzeb. Read more „Przeciwciało monoklonalne anty-interleukina 17 Iksekizumab w przewlekłej łuszczycy nazębnej AD 2”

Mutacje linii komórkowej w HOXB13 i ryzyko raka prostaty AD 5

Jedna wskazówka może być zapewniona przez lokalizację tej zmiany w konserwowanej domenie białka HOXB13, które, jak pokazano, pośredniczy w wiązaniu z członkami rodziny białek MEIS. Uważa się, że to wiązanie moduluje interakcję białek HOX ze specyficznym DNA lub innymi białkami, a zatem precyzyjnie reguluje funkcję HOX. Ekspresja MEIS jest powiązana z genami HOX w rozwoju białaczki26. Zrozumienie, w jaki sposób G84E wpływa na interakcje między HOXB13 a białkami MEIS, i jaki wpływ ma to na funkcjonowanie HOXB13-MEIS, jest oczywistym obszarem dla przyszłych badań. W kilku badaniach zbadano rolę HOXB13 w normalnej i rakowej biologii prostaty, chociaż osiągnięto zasadniczo różne wnioski, przy czym HOXB13 jest implikowany zarówno jako supresor guza, jak i onkogen w prostacie i innych nowotworach. Przykładowo wykazano, że wzrost linii komórkowej raka prostaty LNCaP jest tłumiony zarówno przez eksperymentalną nadekspresję HOXB13 przez transfekcję, jak i przez redukcję endogennej ekspresji HOXB13 przez interferencję RNA27. Read more „Mutacje linii komórkowej w HOXB13 i ryzyko raka prostaty AD 5”

Pertuzumab z trastuzumabem i docetaksel w leczeniu przerzutowego raka piersi

width=768Przeciwciało humanizowane monoklonalnym przeciwciałem trastuzumabem przeciwko ludzkiemu receptorowi 2 ludzkiego naskórkowego czynnika wzrostu (HER2) poprawia wynik u pacjentów z przerzutowym rakiem piersi HER2-dodatnim. Jednak w większości przypadków zaawansowanej choroby ostatecznie postęp. Pertuzumab, humanizowane przeciwciało monoklonalne anty-HER2, które hamuje dimeryzację receptora, ma mechanizm działania, który jest komplementarny do działania trastuzumabu, a terapia skojarzona z tymi dwoma przeciwciałami wykazała obiecującą aktywność i akceptowalny profil bezpieczeństwa w badaniach fazy 2 z udziałem pacjentów z HER2-dodatni rak piersi. Metody
Losowo przydzielono 808 pacjentów z rakiem piersi z przerzutami HER2-pozytywnymi w celu otrzymania placebo z trastuzumabem i docetakselem (grupa kontrolna) lub pertuzumabem z trastuzumabem i docetakselem (grupa pertuzumabu) w leczeniu pierwszego rzutu aż do czasu progresji choroby lub rozwoju efektów toksycznych. którego nie można skutecznie zarządzać. Pierwszorzędowym punktem końcowym było niezależne przeżycie bez progresji. Read more „Pertuzumab z trastuzumabem i docetaksel w leczeniu przerzutowego raka piersi”

Blokada chemotaksji limfocytów w Visceral Graft-versus-Host Disease AD 9

Dodatek marawiroku do standardowej profilaktyki GVHD spowodował niską częstość występowania GVHD u pacjentów wysokiego ryzyka z rakiem hematologicznym po allogenicznym HSCT. Chociaż przypadki skóry GVHD były nadal obserwowane w oczekiwanych ilościach, dodanie marawiroku było związane z brakiem GVHD w wątrobie i jelicie w ciągu dnia 100, co prowadziło do niskiej częstości występowania ciężkiej (stopnia III lub IV) GVHD. Blokada CCR5 nie zakłócała przeszczepiania krwiotwórczego lub prowadziła do wyższej niż przewidywano częstości nawrotów lub powikłań infekcyjnych. Wyniki tego badania są szczególnie korzystne, biorąc pod uwagę populację badaną, która obejmowała starszych pacjentów (68% w wieku powyżej 60 lat) i wysoki odsetek dopasowanych niespokrewnionych dawców (50%) i niedopasowanych dawców HLA (16%); Przewidywana częstość występowania ostrej GVHD u podobnych pacjentów wynosi zwykle więcej niż 50% .31-33 Pacjenci w naszym badaniu mieli również poważne współistniejące choroby, z pośrednim lub wysokim wskaźnikiem współwystępowania26 u niemal połowy pacjentów. W naszej placówce, w ciągu 180 dni wśród pacjentów otrzymujących takrolimus i metotreksat w profilaktyce po HSCT o obniżonej intensywności, wskaźniki ostrej GVHD wynoszą 38,5% w przypadku choroby stopnia II do IV i 21,9% w przypadku choroby III lub IV stopnia. W tym samym okresie w naszym badaniu zastosowanie kombinacji marawiroku, takrolimusu i metotreksatu spowodowało skumulowaną częstość występowania wynoszącą 23,6% w przypadku choroby stopnia II do IV i 5,9% w przypadku choroby III lub IV stopnia. Read more „Blokada chemotaksji limfocytów w Visceral Graft-versus-Host Disease AD 9”

Ścisła kontrola glikemii a standardowa opieka po kardiochirurgii dziecięcej AD 9

Wybraliśmy normalne, akceptowane docelowe poziomy glukozy w naszym badaniu, osiągnięte dzięki zastosowaniu strukturalnego, jednoznacznego i łatwego do powielenia algorytmu dawkowania insuliny, który zawierał dane z ciągłego podskórnego monitorowania glukozy. Chociaż nie jest to bezpośrednio porównywalne, ważona w czasie średnia glukozy w naszym badaniu była podobna do średniej wszystkich wartości zmierzonych w kohorcie z intensywną insuliną w poprzednim badaniu, w którym docelowy poziom glukozy wynosił 70 do 100 mg na decylitr (3,9 do 5,6 mmol na litr) .19 Podobnie jak w poprzednim badaniu, dzieci w naszym badaniu miały stosunkowo duże uzależnienie od żywienia pozajelitowego, a większość dzieci otrzymywała wszystkie pozajelitowe kalorie jako dekstroza z podobnymi szybkościami infuzji w dwóch próbach. Wyróżniono różnice między dwoma badaniami w tempie infekcji (33% w poprzednim badaniu w porównaniu z 5% w naszym badaniu) i 30-dniowej śmiertelności (4% w porównaniu z 1%) oraz w ilości insuliny podawanej w dawce glikemicznej. grupy kontrolne (mediana ilości podczas pierwszego pełnego dnia na OIOM, około 1,5 jednostki na kilogram vs. 0,2 jednostki na kilogram). Różnice te sugerują istotne różnice między populacjami badań i warunkami w tych dwóch badaniach. Read more „Ścisła kontrola glikemii a standardowa opieka po kardiochirurgii dziecięcej AD 9”

Mutacje telomerazy u rodzin z idiopatycznym włóknieniem płuc cd

Amplicony hTERT były sekwencjonowane w jednym kierunku, a podejrzane zmiany zostały potwierdzone w przeciwległym pasmie. Mutacje w probantach i ich krewnych potwierdzono przez dwukierunkowe sekwencjonowanie. Sekwencje sprawdzano ręcznie za pomocą oprogramowania Sequencher, a warianty porównywano z publicznymi bazami danych. Wersje kodujące i niekodujące są wymienione w Tabeli 3 Dodatkowego Załącznika. Telomery i telomeraza
Test odwrotnej transkryptazy-reakcji łańcuchowej polimerazy (RT-PCR) przeprowadzono z użyciem RNA wyizolowanego z krwi obwodowej do wytworzenia komplementarnego DNA (cDNA). Read more „Mutacje telomerazy u rodzin z idiopatycznym włóknieniem płuc cd”

Ocena MRI piersi kontralateralnych u kobiet z niedawno rozpoznanym rakiem piersi

Nawet po starannej ocenie klinicznej i mammograficznej rak występuje w przeciwległej części piersi u maksymalnie 10% kobiet, które otrzymały leczenie z powodu jednostronnego raka piersi. Przeprowadziliśmy badanie, aby ustalić, czy obrazowanie metodą rezonansu magnetycznego (MRI) może poprawić się podczas klinicznego badania sutka i mammografii w wykrywaniu kontralateralnego raka piersi wkrótce po wstępnym rozpoznaniu jednostronnego raka piersi. Metody
W sumie 969 kobiet z niedawnym rozpoznaniem jednostronnego raka piersi i brakiem nieprawidłowości w badaniu mammograficznym i klinicznym przeciwległej piersi poddano badaniu MRI piersi. Rozpoznanie raka wykryto MRI potwierdzono za pomocą biopsji w ciągu 12 miesięcy od wejścia do badania. Nieobecność raka piersi określano za pomocą biopsji, braku pozytywnych wyników w powtórnym obrazowaniu i badaniu klinicznym lub w roku obserwacji. Read more „Ocena MRI piersi kontralateralnych u kobiet z niedawno rozpoznanym rakiem piersi”

Ocena MRI piersi kontralateralnych u kobiet z niedawno rozpoznanym rakiem piersi cd

W przypadku badań ocenianych jako 0 lub 3 przeprowadzono dodatkowe obrazowanie w celu określenia końcowej oceny BI-RADS. Dla potrzeb analizy krzywej charakterystyki odbiorczej (ROC), czytelnicy ocenili również wstępne badanie MRI na pięciostopniowej skali złośliwości (z wynikiem oznaczającym zdecydowanie nie złośliwy i wynikiem 5 oznaczającym zdecydowanie złośliwy ). ). Rozpoznanie raka było oparte na badaniu histologicznym próbki z biopsji i obejmowało wszystkie przypadki inwazyjnego raka lub raka przewodowego in situ. Status raka obserwowano przez 365 dni po badaniu MRI. Read more „Ocena MRI piersi kontralateralnych u kobiet z niedawno rozpoznanym rakiem piersi cd”