Czy wyniki randomizowanych badań klinicznych leków układu sercowo-naczyniowego wpływają na praktykę medyczną ad 5

Zastosowanie antagonistów wapnia po zawale mięśnia w wybranych grupach pacjentów, według czasu randomizacji do badania. U wszystkich 2231 badanych pacjentów (Panel A) widoczne było zależne od czasu zmniejszenie użycia antagonistów wapnia (P <0,001). Litery powyżej pasków reprezentują randomizowane badania kliniczne i wskazują daty ich publikacji (A oznacza streszczenie Multicenter Diltiazem Postinfarction Trial, M publikacji tego badania i S badania SPRINT). U 1852 pacjentów, którzy nie poddali się angioplastyki wieńcowej (Panel B), widoczne było związane z czasem zmniejszenie użycia antagonistów wapnia (P <0,001). U 379 pacjentów z angioplastyką (panel C) widoczne było również zmniejszenie użycia antagonistów wapnia (P = 0,004). Przed zawałem w indeksie 22,8 procent przebadanych pacjentów przyjmowało antagonistów wapnia. Po zawale 42,1 procent pacjentów otrzymało te leki. Pacjenci przyjmujący antagonistów wapnia po przebytym zawale mięśnia sercowego częściej mieli nadciśnienie w historii niż osoby nie przyjmujące antagonistów wapnia (47 procent vs. 40 procent, p = 0,002), częściej poddawani byli angioplastyce wieńcowej (25 procent vs. procent, P = 0,004), a częściej w czasie zawału pozostawały wolne od zastoju w płucach (63% vs. 58%, P = 0,025). Wystąpił znaczny spadek użycia środków antagonistycznych względem wapnia po przebytym zawale (od 57,1% pacjentów do 33,1%) (ryc. 3A) pomiędzy styczniem 1987 r. A styczniem 1990 r. Kiedy 1852 pacjentów (83,0%) nie miało W analizie poddano zabiegowi angioplastyki wieńcowej po zawale mięśnia sercowego, przy czym zmniejszenie częstości stosowania antagonistów wapnia po zawale serca było bardziej wyraźne (z 56,8% do 28,6%) (ryc. 3B). Mniej widoczny spadek zaobserwowano u pozostałych 379 pacjentów, u których wykonano angioplastykę między czasem trwania zawału wskaźnikowego a randomizacją (z 71,6% w drugim sześciomiesięcznym okresie do 54,2% w ostatnim okresie).
Tabela 4. Tabela 4. Model regresji logistyczno-regresyjnej przewidujący terapię antagonistą wapnia po zawale * Opracowano model regresji logistycznej w celu ustalenia, czy data randomizacji ma niezależny wpływ na stosowanie antagonistów wapnia. Okres randomizacji podzielono na dwie części na podstawie daty publikacji (18 sierpnia 1988 r.) Multicentral Diltiazem Postinfarction Trial.12 Pozostałe zmienne uwzględnione w modelu były takie same jak te opisane dla stosowania aspiryny po zawale mięśnia sercowego, z wyjątkiem to użycie antagonisty wapnia przed zawałem serca zastąpiono zastosowaniem kwasu acetylosalicylowego przed zawałem mięśnia sercowego. Wstęp do badania po publikacji Multicenter Diltiazem Post Infinction Trial był niezależnym czynnikiem prognostycznym spadku użycia antagonisty wapnia po zawale mięśnia sercowego (iloraz szans, 0,47; przedział ufności 95%, od 0,39 do 0,57) (Tabela 4).
Beta-Blocker Użyj po zawale indeksu
Rycina 4. Ryc. 4. Zastosowanie leków blokujących beta-adrenergiczne we wszystkich 2231 badanych pacjentach po zawale indeksu
[patrz też: lewonorgestrel, dermatologia estetyczna łódź, sanatorium miejsce w kolejce ]