Brak skuteczności fenytoiny w recesywnej dystroficznej epidermolizie Bullosa ad

Początkowa dawka fenytoiny wynosiła 5 mg na kilogram masy ciała na dobę, podawana raz na dobę w postaci tabletek do żucia po 50 mg każda. Ponieważ czas potrzebny do osiągnięcia docelowej koncentracji był zróżnicowany, cały cykl leczenia wahał się od pięciu do siedmiu miesięcy. Aby zachować podwójnie ślepą próbę, czas trwania leczenia placebo również zmieniał się od pięciu do siedmiu miesięcy. Wartości fenytoiny krwi były znane tylko koordynatorowi badań, który polecił badaczom zwiększenie lub zmniejszenie dawki fenytoiny. Aby zachować podwójnie ślepą próbę, pobrano również krew podczas okresu leczenia placebo, a koordynator badania polecił badaczom dostosować dawkę placebo podczas pierwszych kilku miesięcy leczenia. Pacjentów badano przez badacza na początku i na końcu każdego okresu leczenia, a próbki krwi pobierano co dwa tygodnie w celu pomiaru stężenia fenytoiny we krwi aż do osiągnięcia docelowego zakresu (8 do 20 .g na mililitr); następnie pobierano krew w miesięcznych odstępach czasu. Pomiary wykonano w próbkach osocza lub surowicy, w zależności od praktyki w lokalnych laboratoriach. Zastosowano następujące metody: jednorodny test immunoenzymatyczny (test Emitefezyny, Syva, Palo Alto, CA), adaptacja testu Emit wykonanego na dyskretnym analizatorze klinicznym ACA (Dupont, Wilmington, Del.) I polaryzację fluorescencyjną test immunologiczny przeprowadzony na analizatorze TDx (Abbott Diagnostics, Abbott Park, IL.). Na początku i na końcu każdego okresu leczenia określano następujące ilości: całkowitą liczbę pęcherzy i nadżerek na skórze, wielkość trzech przewlekłych płytek (każda płytka zawierała pęcherze, nadżerki lub blizny) oraz całkowitą liczbę pęcherzy i erozje w trzech tablicach. Ponadto badacze ocenili ogólny stan każdego pacjenta za pomocą siedmio punktowej skali (w której wynik wynoszący -3 wskazał, że stan był znacznie gorszy, wynik 0, że stan nie uległ zmianie, a wynik +3, że stan został znacznie poprawiony), w oparciu o ogólną aktywność choroby skóry i samopoczucie pacjenta, w tym ocenę apetytu i poziomu aktywności fizycznej. Pełną morfologię krwi, profil biochemiczny (azot mocznikowy we krwi i kreatynina w surowicy, enzymy wątrobowe, bilirubina, albumina, białko, wapń, glukoza, żelazo, całkowita zdolność wiązania żelaza i przeciwciało przeciwjądrowe) i analizę moczu wykonano przed i na końcu każdego okresu leczenia.
Analiza statystyczna
Moc badania została obliczona na podstawie zmiany w tworzeniu się pęcherzyków w oryginalnym otwartym badaniu6; moc wykrycia różnic porównywalnych z tymi, które znaleziono w otwartym badaniu, przekroczyłaby 90 procent, gdyby 34 pacjentów ukończyło oba okresy leczenia. Dołączyliśmy 36 pacjentów, z których 22 zakończyło oba okresy leczenia. Ostateczna próba pozwoliła wykryć różnice porównywalne z wynikami otwartego badania – 65 procent z błędem typu I wynoszącym 0,05, a ponad 80 procent z błędem typu I 0,1, który byłby odpowiednikiem jednostronnego kryteria testowania na poziomie P .0,05.
Niewielka liczba pacjentów miała duże zmiany w wielkości blaszek lub liczbę pęcherzy i nadżerek, co prowadziło do nieprawidłowego rozkładu wartości
[hasła pokrewne: elektroterapia przeciwwskazania, opieka nad dzieckiem zus, to tylko astma ]